Addie en Irene Dost wonen al sinds 1993 in Woltersum aan de Bouwerschapweg. Hun huis wordt ingrijpend versterkt. Wat ooit een traject van een half jaar zou zijn, duurt inmiddels jaren. Nu wonen ze al twee jaar in een tijdelijke woning aan de Slenkweg. “We zouden in oktober datzelfde jaar al terug zijn,” vertelt Irene. “Maar het liep heel anders.”
Een flinke tegenslag
Toen de werkzaamheden net waren begonnen, ging het mis. Addie vertelt: “We zouden pas verhuizen als ze echt begonnen waren. Nou, ze begonnen en drie dagen later was de aannemer failliet. De hele boel lag open.” Daarna viel alles stil. Informatie bleef uit, afspraken werden teruggedraaid en beloftes kwamen opnieuw ter discussie te staan. Irene: “Elke keer moest je weer vechten. Steeds uitleggen, steeds bewijzen. Dat kost zoveel energie.”
Lang wachten en weinig duidelijkheid
Volgens Addie en Irene werd het traject onnodig moeilijk gemaakt. “Je hoort niets. En als er bij de NCG één iemand iets niet weet, moet alles weer terug. Dan ben je zo weken verder,” zegt Addie. Afspraken over onder andere de vloer, badkamer en fundering werden meerdere keren teruggedraaid en dat voelde als tegenwerking. De begeleiding wisselde vaak en dat gaf weinig houvast. “Je moet zó hard vechten om je recht te krijgen,” benadrukt Addie. Irene vult aan: “Je komt kapot uit zulke gesprekken. Je zit niet in de bouwwereld en toch moet je alles maar bewaken.” Hun boodschap aan anderen is duidelijk: “Kom voor jezelf op, anders gebeurt het niet.”
Tijdelijk wonen: wennen, maar niet ideaal
De tijdelijke woning bevalt op zich goed. Ze hebben gelukkig de grotere variant, maar twee jaar blijft lang. Irene zegt: “Je denkt: een half jaar, dat lukt wel. Maar na twee jaar wil je gewoon weer naar huis.” Vooral het zien van hun eigen huis viel haar zwaar: “Het raakte zó snel in verval. Dat deed me echt pijn.” Toch helpt het vooruitzicht van terugkeer: “Je weet dat het tijdelijk is, en dat helpt. Maar je eigen huis blijft toch je thuis.”
Vooruitkijken naar thuis
Inmiddels wordt er weer hard gewerkt aan hun huis. De buitenmuren blijven staan, maar binnen wordt bijna alles vernieuwd. Het plan is dat de werkzaamheden in mei of juni klaar zijn, maar Addie en Irene blijven voorzichtig. “We hebben al zoveel jaartallen gehoord. Ik geloof het pas als we erin staan,” zegt Irene. Addie vult aan: “Als we er vóór de bouwvak weer in kunnen, zou dat prachtig zijn.”
Blik op de toekomst
Ondanks alles blijven Addie en Irene positief. Ze kijken ernaar uit om weer thuis te zijn en het gewone leven op te pakken. “Straks wordt het weer ons huis. En dan kunnen we er hopelijk nog heel lang blijven wonen,” zegt Addie.